Ik wens je vrede

Een meditatie voor vrede in dit moment.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fyvonne.coppens.5%2Fvideos%2F2022092664524911%2F&show_text=0&width=560” target=”_blank” rel=”noopener”>meditatie moment

 

 

Advertenties

Woeste Grond

Luisterend naar een inspirerend gesprek met Kristoffer Visser op kerstavond 24 dec 2016 besef ik me meer en meer dat wij echt alles naar onze hand willen zetten hier in ons kleine Nederland.

Hij verteld over het Taoisme en tegen het einde van het gesprek pleit hij ervoor dat elk dorp en stad eigenlijk een stuk grond zou moeten hebben waar niemand ingrijpt, een stukje woeste grond, waar de natuur helemaal de vrije loop krijgt. Een hek erom en er minstens 5 jaar niet komen, zegt hij.

2013-06-09-16-29-23

Ik vind het boeiend en overdenk hoe wij eigenlijk alles willen vormen, vormgeven en indelen, inkaderen zodat het voor ons overzichtelijk wordt. In theorie althans, want in  de praktijk blijkt steeds weer dat het niet kan en dat het leven zo zijn eigen keuzes maakt waar wij totaal geen invloed op hebben.

Dit gebeurt zowel op persoonlijk vlak als ook maatschappelijk, politiek, landelijke en wereldschaal, op alle mogelijke vlakken.

We grijpen in om te kunnen ordenen, om orde in de chaos te scheppen zodat we grip krijgen op dat wat er gebeurt in de wereld om ons heen en in de wereld van gevoelens en emoties binnen in ons.

Als we dieper kijken zien we dat er niets te reguleren valt, dat waar we orde aanbrengen op een goed moment weer wanorde ontstaat. Vaak door een onvoorziene omstandigheid.

Heb je voor je gevoel eindelijk je leven een beetje op orde, komt er een auto die over je heen rijdt en je breekt je been. Heb je de kast opgeruimd, heb je natuurlijk net die broek nodig die onderop ligt en hup de kast is weer een zootje.

Ook op andere schalen zie je dit fenomeen terug, in de natuur stormen, aardbevingen.

Politiek; de  opkomst van het rechts populisme.

Financieel economisch; een beurskrach, de bankencrisis

Zelf probeer ik regelmatig; niets te willen. Het leven haar gang laten gaan en op het moment dat er een keuze gemaakt moet worden, mee te bewegen met de stroom. In theorie zou dit moeiteloos moeten zijn en gemakkelijk. In de praktijk betekent dit regelmatig dat ik me gefrustreerd voel omdat ‘veranderingen’ dat wat ik wil of niet wil, niet snel genoeg gaan, of compleet anders zijn dan hoe ik me gewenst had. Het is een voortdurende zoektocht. Hoe wil en kan ik me verhouden tot dat wat er gebeurt in mijn leven en wat er gebeurt in de wereld.

20160528_132122

Het lijkt me een  erg interessant experiment om te zien wat er gebeurt als elk dorp een stuk ‘WOESTE GROND” zou hebben.  Een plek waar de natuur zelf weer haar gang kan gaan, zonder inmenging van de mens. We doen er niets aan, zetten er een hek omheen en komen er niet. We kijken alleen van buiten af wat er gebeurt en laten het auto regulering systeem van de natuur zelf regelen.

Hoe mooi is dat, en hoe moeilijk vinden wij dat. Ja maar wat voor bomen moeten we daar planten? Welke bloemen zouden er gaan groeien? Welke dieren zouden er gaan leven?

Moeilijk vinden we dat, niet ingrijpen, niet weten maar laten ontstaan. Als vanzelf zal er een biotoop ontstaan met dieren en planten die zich thuis voelen  op dat specifieke plekje op aarde. Misschien verloopt het ene jaar compleet anders dan het volgende jaar, of zullen er een aantal jaren op rij weinig veranderingen plaatsvinden.

Welke gemeentes en bestuurders hebben het lef om dit plan op te pakken.

Ingrijpen of laten gaan

Permacultuur is volgens mij een soort van synthese tussen de twee kampen.  Mijn eigen tuinier gedrag als voorbeeld.  Ik heb geleerd dat je een soort van tuinplan dient te maken. Waar zet ik de worteltjes, de bonen, de bloemkool netjes in rijtjes zodat je gemakkelijk kunt schoffelen en het onkruid ertussen uit kunt trekken. Zorg ervoor dat je dat elk jaar afwisselt zodat ziektes minder of geen kans krijgen,  de juiste mest strooien en nog een aantal ‘regels’ . Trouw heb ik dat een aantal jaren gedaan. Het werken in de tuin vond ik heerlijk maar tegelijkertijd frustreerde het me ook regelmatig. steeds weer opnieuw dat zevenblad dat groeide daar waar ik broccoli wilde kweken, of dat de bietjes helemaal niet wilde groeien op de plek die ik bedacht had. Natuurlijk werden de aardappelen toch ziek en kregen de tuinbonen luizen.  Em dan kwamen de buurmannen van de volkstuin met een goedbedoeld advies en met; ‘ik heb nog een goedje, jaa je kan het niet meer kopen want het is verboden maar….’ Gelukkig heb ik die altijd weten af te wimpelen.

Ik probeerde eens wat met biologisch dynamisch maar juist op het moment dat ik dan zou moeten zaaien was er iets anders wat mijn  aandacht opeiste of regende het de hele dat zodat ik geen zin had.

20160526_084958

Ook las ik een en ander over permacultuur in de tuin, wat bedoelen ze daar nou mee. Permacultuur? Permanent in cultuur brengen? In diverse teksten las ik verschillende invalshoeken en kon er geen touw aan vastknopen. Het leek wel of iedereen een ander idee had en invulling gaf aan het idee van permacultuur. Hier en daar bekeek ik ook tuinen en ook daar kon ik geen echte lijn in ontdekken, behalve dan dat het met de natuur mee werken was. Elk gewas vraagt om specifieke omstandigheden om optimaal tot wasdom tot bloei te komen, en elke plek heeft zijn eigen specifieke kenmerken die er voor zorgen dat bepaalde gewassen wel of niet tot wasdom of bloei kunnen komen. Hoe mooi was de ontdekking dat ik niet degene was die kon regelen waar de boerenkool het best zou groeien maar dat de boerenkool dat zelf deed. Er viel een hele verantwoordelijkheid van mijn schouders.

De afgelopen 3 jaar heb ik de kans gekregen een stuk grond te gebruiken waar op de ene plaats als jarenlang intensieve grasteelt had plaatsgevonden en op het andere stuk jarenlang niets gebeurt was omdat het achter een schuur was waar nooit iemand kwam. Langzaamaan leer ik welke planten en bloemen zich thuis voelen bij elkaar en op welke plek. Laat ik de natuur zijn loop op bepaalde plekken en op andere plekken grijp ik in.  Elke dag loop ik door de tuin en besef me hoe weinig of geen invloed ik kan uitoefenen op de groeikracht, de kleur, de vorm, het licht, hoeveel regen er valt, de temperatuur, de grondsoort, welk zaadje opkomt, maar aan de andere kant kan ik heel rigoureus ingrijpen en plantjes uit de grond rukken.  Er zijn vele invalshoeken om het proces te bekijken en te onderzoeken.

20160705_124631

Soms grijp ik in, vaak laat ik de natuur haar gang gaan en zie wat het brengt.

Ook in mijn persoonlijke leven gaat het op die manier. Soms neem ik een  beslissing, andere keren laat ik het erbij. Beide hebben n functie.

Scharrelmens

Het gaat bij evolutie niet om het uiteindelijke doel, maar om het fantastische proces in al zijn schakeringen. Het getuigd van wijsheid om te genieten van de voortbrengselen van dat proces, zonder zo nodig invloed te moeten uitoefenen.

De aristocratie uit de 19de eeuw had de gelegenheid zich in de meer filosofische aspecten van het bestaan te verdiepen, doordat zij gelegenheid hadden rond te scharrelen zonder targets.

Het cultiveren van het arbeidsethos leidt tot vervlakking en overspecialisatie ten koste van belevings- en biodiversiteit.

Kortom afbouw van de  economie leidt tot meer kwaliteit van essentiële waardes zoals diversiteit en tevredenheid.

LEVE  DE  SCHARRELMENS

Re Creëren

Recreëren  creëren

Nu de herfst zijn intrede doet neem ik eindelijk de tijd weer eens om achter de laptop te kruipen en een  nieuwsbrief te schrijven.
Het is alweer enige tijd geleden dat  ik dat gedaan heb en ik moet er weer een beetje inkomen. Afgelopen zomer heb ik me namelijk met allemaal andere zaken bezig gehouden.

In het voorjaar, zo eind april, kreeg ik bericht dat mijn buurvrouw de bovenverdieping waar ik les gaf terug wilde hebben voor eigen gebruik. Daar was ik in  eerste instantie niet blij mee. Hoe moest dat nu met de lessen en de massages?

Maar na een paar dagen kreeg ik al ideeën van mijn bootje weer helemaal in de verf en  tijd voor de tuin en om lekker te varen in de zomer, dan zou ik van de herfst wel weer verder zien. De stemanalyses zou ik gewoon aan boord kunnen doen of bij mensen thuis, zodat die wel gewoon doorgang konden vinden.  En zo is het gegaan. Eind mei heb ik de lessen afgerond en ben me bezig gaan houden met bootjes en tuin.

Ik heb veel tijd in mijn eentje en  in stilte doorgebracht en er van genoten. Ik heb mezelf de ruimte gegeven geen verplichtingen aan te gaan. Afspraken maakte ik hooguit 1 dag tevoren of liever nog op dezelfde dag. De telefoon lag ergens binnen en de laptop kreeg nauwelijks aandacht. En dat is een gewoonte die ik zoveel mogelijk in ere blijf houden.

Schuren, bikken en schilderen  van het fijne schip waar ik samen met mijn vriend op woon. Zaaien, planten, wieden, schoffelen, oogsten en meer in de tuin. En de salonboot, het nieuwe project wat ons volgend jaar van inkomsten gaat voorzien, is te water gelaten en zijn we verder aan het afbouwen.  Als je het leuk vind daar wat meer over te lezen kun je hier de weblog vinden met wat foto´s en filmpjes.

Wandelend in de bossen en door prachtige gebieden in Noord Nederland  realiseerde ik me dat alles waar ik nu mee bezig ben hele wezenlijke zaken zijn. Ze gaan over mijn directe leven en mijn basis, nl huisvesting en voeding. Klaarblijkelijk was het tijd voor een reset en gaf het leven mij de mogelijkheid te stoppen met de wekelijkse lessen en verplichtingen en tijd te nemen voor mezelf en te overdenken waar ik nu sta. Re creëren dat is het woord wat steeds in me opkomt.

Het opnieuw uitvinden van mezelf, waar sta ik voor, wat beweegt mij, steeds opnieuw. Recreëren is in de gewone betekenis van het woord ontspannen, vrije tijd doorbrengen. In mijn betekenis is het opnieuw creëren. Ik voel me ontspannen en rustig en krijg meer en meer vertrouwen. Vertrouwen in mezelf, dat ik weet hoe te handelen, in het leven, dat het me geeft wat ik nodig hebt, algemeen vertrouwen. Het groeit als een stevige sterke boom binnen in me, het is niet meer alleen iets wat ik vertel maar wat ik werkelijk doorvoel/ doorleef.

Het is boeiend  hoe het leven je steeds opnieuw uitdaagt om echt bij jezelf te blijven, om je niet mee te laten slepen door de waan van de dag en door je ´ego´ ( De persoonlijkheid die je denkt te zijn.) Mijn ego dat het heerlijk vind om in de belangstelling te staan en complimentjes te krijgen. Maar waar ik ook vaak doodmoe van wordt omdat ik mijn grenzen dan niet respecteer.  Maar daarover een volgend keer meer.

Langzaam aan komt er weer een en ander op mijn pad en voel ik of het past of niet. Hieronder vind je er al een paar en binnenkort komt er vast nog meer. Op de website en op facebook kun je onder het kopje agenda alle activiteiten vinden.

Graag hoor ik hoe het met jullie gaat

Leve de Lente

Wat is Mens zijn-wat is leven-wat is Bij het streven naar kennis
Wordt elke dag iets toegevoegd.
Bij het uitoefenen van de Tao,
Wordt elke dag iets weggelaten.Steeds minder zul je moeten,
Tot je uiteindelijk het niet-doen bereikt.
Als er niets is gedaan,
Blijft niets ongedaan.Het ware meesterschap kun je verkrijgen
Door de dingen hun eigen weg te laten gaan.
Het kan niet door inmenging verkregen worden

Ontwikkeling
Meer en meer ontdek ik dat het leven gewoon zijn gang gaat en dat ik mag meebewegen met de stroom. Zoals bij zaadjes die je in de grond stopt als vanzelf de wortels naar beneden gaan groeien en de  stengel naar boven naar de zon. Natuurlijk moet het door de beschermende laag van de buitenkant breken, en bij een walnoot is die laag dikker dan bij een papaverzaadje. Maar het gebeurt, en dan zie je plotseling allemaal groene puntjes tevoorschijn komen.  Wonderbaarlijk, dat zo een klein zaadje, schijnbaar als vanzelf, de weg door die donkere aarde heeft gevonden. En nog wonderbaarlijker is het als je soms ziet dat er een grassprietje is die zomaar door een dikke laag asfalt breekt en gewoon gaat groeien en bloeien.
Elk nieuw bloemetje of blaadje heeft een beschermlaag waar het eerst doorheen gaat. Als dat is doorgebroken ontstaat er een prachtige bloem of blad. Vrij dansend in het licht en de ruimte.
Het enige wat de bloem doet is naar het licht groeien, vanzelf.En zo zou je ook je eigen leven kunnen zien. Jouw hart is de wegwijzer naar je ziel, jouw zon, licht en vrij. Je denken is een beschermlaag, noodzakelijk. Zolang er een goede balans tussen denken en voelen is zal het leven als vanzelf zijn loop volgen, je bent dan in de flow, om het zo maar uit te drukken.
Leef vanuit je hart, met wijsheid.Tijdens een vipassana retraite (een 10 daagse stilte retraite) een aantal jaren geleden had ik een  moment van inzicht;
Het leven wordt door mij heen geleefd.!Uiteindelijk is alles maar een spel

Dat was een grote bevrijding. Je
hoeft niets te doen, alleen maar te observeren wat er gebeurt en dan k
an je meebewegen met stroom van het leven.
Het licht scheen een beetje door de beschermende laag.
Dat is natuurlijk prachtig zo’n inzicht maar als je later thuis bent krijg je weer je gewone leventje en je dagelijkse beslommeringen. Je ergert je aan de rondslingerende tassen en schoenen van je huisgenoot, vervelende collega’s of  verplichtingen.  Misschien raak je verdrietig omdat er iemand uit je naaste omgeving ernstig ziek wordt, of gedeprimeerd omdat je plannen niet doorgaan, er gebeurt van alles  waardoor we de rust en de ontspanning van ons bewust ‘zijn’ kwijtraken en gaan struggelen, worstelen, ploeteren.

Het is dan zaak het onderscheid te maken of  de ‘weerstand’ een beschermende functie heeft of dat het je belemmert te groeien en te bloeien.
Het pad van yoga leert je onderscheidingsvermogen te ontwikkelen. Het enige wat je hiervoor hoeft te doen is opmerkzaam zijn. Hoe reageert mijn lichaam op dat wat er gebeurt in mijn leven. Ontspant het zich of trekt het samen.

Het is mijn passie jouw te begeleiden op je persoonlijke pad. Heb je interesse neem dat contact op om een afspraak te maken.

Iemand die het ook prachtig kan verwoorden en er een mooi boek over heeft geschreven is Linda Rood. Haar boek heet JA. Echt een aanrader. Als je op de blauwe tekst klikt kom je bij haar boek.

Voor aankomende tijd staan er nog een aantal fijne dingen te gebeuren, een workshop over slapeloosheid met collega Ellen Joling .

En we gaan weer naar Terschelling. Nu in een heel mooi huis.

Zonnige Yoga Dagen Terschelling

                       GENIET VAN WAT JE DOET!