Wees je eigen beste vriendje

Sinds een paar maanden maak ik deel uit van een intentie groepje. We verbinden elke week op een vast tijdstip via internet met elkaar en mediteren een half uurtje. We hebben een vast protocol. Elke week is iemand aan de beurt om haar intentie te zetten en deze te laten bekrachtigen door de groep. Is er niemand dan richten we onze aandacht op de aarde.
Afgelopen week was het mijn beurt.
Mijn intentie luidde

Ik ben mijn eigen beste vriendje
Ik geef liefdevol mijn grenzen aan, ik weet mezelf op waarde te schatten, ik heb begrip voor mijn boze buien, ik geef mezelf de ruimte, ik uit me liefdevol.
Ik voed mezelf met gezonde voeding zowel lichamelijk als geestelijk als op zielsniveau.
Ik geef het lichaam de beweging en de voeding en de rust die het nodig heeft,
Ik geef de geest de uitdaging en de stilte die het nodig heeft
Ik zorg voor goede voeding voor de ziel, ik leef mijn zielsmissie.
Ik voel de levensenergie door mij heen stromen, ik voel me waardevol en liefdevol, ik voel me dankbaar.

Ik Leef!
Ik ben!
ZIJN!
Ontspannen Leven!

Op het moment dat ik de intentie formuleerde kwam er direct een gedachte in me op; leef vanuit je hart, met wijsheid, de slogan die ik altijd heb gebruikte voor mijn promotie is waarheid geworden.

What you teach is what you learn.

Vanaf 2003 geef ik yoga en meditatie les. En het komt zowat elke les voorbij; be your own best friend, of wees je eigen beste vriendje. En door deze intentie te maken besefte ik me plotseling; ik ben mijn eigen beste vriendje, ik leef vanuit mijn hart met wijsheid. Het is al zo.
En dat gun ik jou ook.
Het is mijn intentie dat iedereen zijn eigen beste vriendje mag zijn. Ik denk namelijk dat als iedereen zijn eigen beste vriend zou zijn, het een fijne wereld zou zijn om in te wonen. Zeg nou zelf, als jij je beste vriend of vriendin op straat tegenkomt wat gebeurt er dan bij je?
Ik wordt daar blij van, heel blij, ik weet dat ik niet zomaar veroordeelt wordt door haar, dat zij me ruimte geeft om mijn verhaal te vertellen, dat ik mag huilen en mag lachen, boos mag zijn en me onmachtig mag voelen, en me ook liefdevol vertelt dat ik het de volgende keer beter anders kan doen. En het is wederkerig, in mijn beleving mag zij gewoon fouten maken, die zijn niet zo erg, natuurlijk mag ze verdrietig zijn, want het is best erg wat er is gebeurt, natuurlijk mag ze boos zijn, want het was ook een idiote situatie.
Zou het niet fijn zijn als je zo met jezelf om zou gaan? Wat milder voor jezelf, niet steeds zo kritisch.
Probeer het eens.
Maak een foto van jezelf en zet de tekst erbij. Ik ben mijn eigen beste vriend (in), schrijf erbij hoe jij je zou voelen als het zo is, als jij je eigen beste vriendje bent, hang m op waar je m vaak tegenkomt en kijk hoe de relatie met jezelf verandert.

Advertenties

Woeste Grond

Luisterend naar een inspirerend gesprek met Kristoffer Visser op kerstavond 24 dec 2016 besef ik me meer en meer dat wij echt alles naar onze hand willen zetten hier in ons kleine Nederland.

Hij verteld over het Taoisme en tegen het einde van het gesprek pleit hij ervoor dat elk dorp en stad eigenlijk een stuk grond zou moeten hebben waar niemand ingrijpt, een stukje woeste grond, waar de natuur helemaal de vrije loop krijgt. Een hek erom en er minstens 5 jaar niet komen, zegt hij.

2013-06-09-16-29-23

Ik vind het boeiend en overdenk hoe wij eigenlijk alles willen vormen, vormgeven en indelen, inkaderen zodat het voor ons overzichtelijk wordt. In theorie althans, want in  de praktijk blijkt steeds weer dat het niet kan en dat het leven zo zijn eigen keuzes maakt waar wij totaal geen invloed op hebben.

Dit gebeurt zowel op persoonlijk vlak als ook maatschappelijk, politiek, landelijke en wereldschaal, op alle mogelijke vlakken.

We grijpen in om te kunnen ordenen, om orde in de chaos te scheppen zodat we grip krijgen op dat wat er gebeurt in de wereld om ons heen en in de wereld van gevoelens en emoties binnen in ons.

Als we dieper kijken zien we dat er niets te reguleren valt, dat waar we orde aanbrengen op een goed moment weer wanorde ontstaat. Vaak door een onvoorziene omstandigheid.

Heb je voor je gevoel eindelijk je leven een beetje op orde, komt er een auto die over je heen rijdt en je breekt je been. Heb je de kast opgeruimd, heb je natuurlijk net die broek nodig die onderop ligt en hup de kast is weer een zootje.

Ook op andere schalen zie je dit fenomeen terug, in de natuur stormen, aardbevingen.

Politiek; de  opkomst van het rechts populisme.

Financieel economisch; een beurskrach, de bankencrisis

Zelf probeer ik regelmatig; niets te willen. Het leven haar gang laten gaan en op het moment dat er een keuze gemaakt moet worden, mee te bewegen met de stroom. In theorie zou dit moeiteloos moeten zijn en gemakkelijk. In de praktijk betekent dit regelmatig dat ik me gefrustreerd voel omdat ‘veranderingen’ dat wat ik wil of niet wil, niet snel genoeg gaan, of compleet anders zijn dan hoe ik me gewenst had. Het is een voortdurende zoektocht. Hoe wil en kan ik me verhouden tot dat wat er gebeurt in mijn leven en wat er gebeurt in de wereld.

20160528_132122

Het lijkt me een  erg interessant experiment om te zien wat er gebeurt als elk dorp een stuk ‘WOESTE GROND” zou hebben.  Een plek waar de natuur zelf weer haar gang kan gaan, zonder inmenging van de mens. We doen er niets aan, zetten er een hek omheen en komen er niet. We kijken alleen van buiten af wat er gebeurt en laten het auto regulering systeem van de natuur zelf regelen.

Hoe mooi is dat, en hoe moeilijk vinden wij dat. Ja maar wat voor bomen moeten we daar planten? Welke bloemen zouden er gaan groeien? Welke dieren zouden er gaan leven?

Moeilijk vinden we dat, niet ingrijpen, niet weten maar laten ontstaan. Als vanzelf zal er een biotoop ontstaan met dieren en planten die zich thuis voelen  op dat specifieke plekje op aarde. Misschien verloopt het ene jaar compleet anders dan het volgende jaar, of zullen er een aantal jaren op rij weinig veranderingen plaatsvinden.

Welke gemeentes en bestuurders hebben het lef om dit plan op te pakken.

Ingrijpen of laten gaan

Permacultuur is volgens mij een soort van synthese tussen de twee kampen.  Mijn eigen tuinier gedrag als voorbeeld.  Ik heb geleerd dat je een soort van tuinplan dient te maken. Waar zet ik de worteltjes, de bonen, de bloemkool netjes in rijtjes zodat je gemakkelijk kunt schoffelen en het onkruid ertussen uit kunt trekken. Zorg ervoor dat je dat elk jaar afwisselt zodat ziektes minder of geen kans krijgen,  de juiste mest strooien en nog een aantal ‘regels’ . Trouw heb ik dat een aantal jaren gedaan. Het werken in de tuin vond ik heerlijk maar tegelijkertijd frustreerde het me ook regelmatig. steeds weer opnieuw dat zevenblad dat groeide daar waar ik broccoli wilde kweken, of dat de bietjes helemaal niet wilde groeien op de plek die ik bedacht had. Natuurlijk werden de aardappelen toch ziek en kregen de tuinbonen luizen.  Em dan kwamen de buurmannen van de volkstuin met een goedbedoeld advies en met; ‘ik heb nog een goedje, jaa je kan het niet meer kopen want het is verboden maar….’ Gelukkig heb ik die altijd weten af te wimpelen.

Ik probeerde eens wat met biologisch dynamisch maar juist op het moment dat ik dan zou moeten zaaien was er iets anders wat mijn  aandacht opeiste of regende het de hele dat zodat ik geen zin had.

20160526_084958

Ook las ik een en ander over permacultuur in de tuin, wat bedoelen ze daar nou mee. Permacultuur? Permanent in cultuur brengen? In diverse teksten las ik verschillende invalshoeken en kon er geen touw aan vastknopen. Het leek wel of iedereen een ander idee had en invulling gaf aan het idee van permacultuur. Hier en daar bekeek ik ook tuinen en ook daar kon ik geen echte lijn in ontdekken, behalve dan dat het met de natuur mee werken was. Elk gewas vraagt om specifieke omstandigheden om optimaal tot wasdom tot bloei te komen, en elke plek heeft zijn eigen specifieke kenmerken die er voor zorgen dat bepaalde gewassen wel of niet tot wasdom of bloei kunnen komen. Hoe mooi was de ontdekking dat ik niet degene was die kon regelen waar de boerenkool het best zou groeien maar dat de boerenkool dat zelf deed. Er viel een hele verantwoordelijkheid van mijn schouders.

De afgelopen 3 jaar heb ik de kans gekregen een stuk grond te gebruiken waar op de ene plaats als jarenlang intensieve grasteelt had plaatsgevonden en op het andere stuk jarenlang niets gebeurt was omdat het achter een schuur was waar nooit iemand kwam. Langzaamaan leer ik welke planten en bloemen zich thuis voelen bij elkaar en op welke plek. Laat ik de natuur zijn loop op bepaalde plekken en op andere plekken grijp ik in.  Elke dag loop ik door de tuin en besef me hoe weinig of geen invloed ik kan uitoefenen op de groeikracht, de kleur, de vorm, het licht, hoeveel regen er valt, de temperatuur, de grondsoort, welk zaadje opkomt, maar aan de andere kant kan ik heel rigoureus ingrijpen en plantjes uit de grond rukken.  Er zijn vele invalshoeken om het proces te bekijken en te onderzoeken.

20160705_124631

Soms grijp ik in, vaak laat ik de natuur haar gang gaan en zie wat het brengt.

Ook in mijn persoonlijke leven gaat het op die manier. Soms neem ik een  beslissing, andere keren laat ik het erbij. Beide hebben n functie.

Scharrelmens

Het gaat bij evolutie niet om het uiteindelijke doel, maar om het fantastische proces in al zijn schakeringen. Het getuigd van wijsheid om te genieten van de voortbrengselen van dat proces, zonder zo nodig invloed te moeten uitoefenen.

De aristocratie uit de 19de eeuw had de gelegenheid zich in de meer filosofische aspecten van het bestaan te verdiepen, doordat zij gelegenheid hadden rond te scharrelen zonder targets.

Het cultiveren van het arbeidsethos leidt tot vervlakking en overspecialisatie ten koste van belevings- en biodiversiteit.

Kortom afbouw van de  economie leidt tot meer kwaliteit van essentiële waardes zoals diversiteit en tevredenheid.

LEVE  DE  SCHARRELMENS

Herfst

energie is eeuwig, alleen de vorm verandertHet is herfst,  flinke windvlagen zorgen ervoor dat de blaadjes van de bomen gerukt worden. Soms zie je een hele wolk tegelijkertijd door de lucht dansen. Alhoewel het zonnetje schijnt is het buiten guur en binnen klam. Ik wil lekker bij de kachel gaan zitten, even lekker niets, mezelf koesteren aan de warmte van de kachel en de geborgenheid van het binnenleven. Lekker langzame gerechten  stoven op de kachel.

In de herfst laat de natuur alles los wat het niet meer nodig heeft. Ook wij mensen zijn onderdeel van de natuur en hoewel we veel aanpassen aan onze wensen, en denken dat alles maakbaar is, hebben we  te maken met onze innerlijke natuur. Ook in ons leven is het zo nu en dan herfst, tijd om oude gewoonten en overtuigingen los te laten. Dat is niet altijd even gemakkelijk en we voelen ons er niet comfortabel bij.

Maar al te vaak maakt de angst voor het onbekende ons passief, ons hoofd maakt overuren, twijfels, kan ik het wel, is er genoeg geld, heb ik voldoende kennis enz. Overtuigingen ingegeven door je opvoeding, de maatschappij, je juf of meester of gewoon iemand die een toevallige opmerking maakte in de rij voor de kassa.

Als we dieper kijken zien we dat er alleen maar voortdurende verandering is, beweging, het meest gemakkelijke is het als we meebewegen, mee veranderen, met de seizoenen, met de wereld.

Loslaten is niet iets wat je zomaar doet, het is een proces dat kan plaatsvinden als jij toeschouwer bent. Laat jezelf niet meeslepen door je emoties, maar neem afstand en observeer.

Loslaten is een onderdeel van de cyclus van het leven en zal hoe dan ook plaatsvinden. Als je goed loslaat is er opluchting, bevrijding, onthechting, ontstaat er ruimte. Het leven wordt eenvoudiger, soberder, overzichtelijker, er ontstaat rust.

Loslaten is niet moeilijk, het enige  wat je hoeft te doen is je aandacht te richten op dat wat je wel wil.

Waar heb je behoefte aan, wanneer voel je je prettig, wanneer ben je ontspannen,  welke bezigheden geven voldoening, in wat voor gezelschap ben je op je gemak, wat voor omgeving vindt je fijn enz.

Besteed daar je aandacht aan.

Waar je aandacht is volgt je energie.

 

De oude patronen komen dan als vanzelf op de achtergrond en een nieuwe vorm kan ontstaan.

Groei/ transformatie.

Het yogaweekend op Terschelling biedt je een prachtige gelegenheid je dagelijkse patronen te doorbreken en je te richten op nieuwe vormen.

Ik zie er naar uit je te ontmoeten.

Yvonne

Breng in ieder geval (regen) kleding en schoenen mee om te wandelen. We gaan op zaterdagochtend lekker naar buiten.